دزفول؛قصه‌ای از عشق،ایثار و پایداری

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی«نسیم محلات» فعال رسانه،راحله شفیعی به مناسبت روز مقاومت و پایداری در یادداشتی نوشت: چهارم خردادماه روز دزفول، روز مقاومت و پایداری، تجلی ایستادگی مردم در برابر یکی از بی‌رحم‌ترین صفحات تاریخ جنگ تحمیلی است. دزفول، با هزاران زخم بر پیکر، اما با روحی شکست‌ناپذیر، به نماد ایستادگی در برابر نابودی تبدیل شد.

دزفول تنها نام یک شهر نیست؛ خاطره‌ای است از ایستادگی، جغرافیایی که با خون و حماسه معنا شده، و مردمی که زیر آتش جنگ، مفهوم مقاومت را بازنویسی کردند.

در دوران جنگ، دشمن تلاش داشت تا با موشک‌باران‌های بی‌وقفه، شهر را به زانو درآورد، اما هر انفجار، نه شکست، بلکه سرآغاز ایستادگی دوباره بود. بیش از ۱۷۶ حمله موشکی و هزاران گلوله توپ، نه‌تنها مردم را به ترک شهر مجبور نکرد، بلکه آنان را در تصمیمشان برای مقاومت راسخ‌تر ساخت.

خانه‌های ویران شده، خیابان‌های خاک‌آلود و دیوارهای شکاف برداشته، همه روایتگر داستانی‌اند که نه با غم، بلکه با غرور نوشته شده است. مردم دزفول، در دل آوارها، نه‌تنها زنده ماندند، بلکه امید را زنده نگه داشتند. کارگاه‌ها همچنان فعالیت داشتند، بازارها رونق داشت، و مدارس، زیر سایه تهدید، همچنان میزبان دانش‌آموزانی بودند که با هر صدای انفجار، کتاب‌هایشان را محکم‌تر در آغوش می‌فشردند.

آنچه این شهر را متمایز کرد، دیوارهای تخریب‌شده نبود، بلکه دل‌های شکسته‌نشده بود. مادری که فرزندش را به خاک سپرد و باز هم نان پخت. پدری که خانه‌اش را ویران دید و باز هم برای بازسازی آن دست به کار شد. دزفول مکتب ایستادگی است، مدرسه‌ای که در آن درس عشق و وطن‌دوستی را با خون نوشته‌اند.

روز دزفول یعنی تعظیم تاریخ در برابر مردمی که خم نشدند، که جنگ را نه پایان، بلکه آغاز روایت خود دیدند. روزی که فقط درباره‌ی یک شهر نیست، بلکه درباره‌ی تمام آن‌هایی است که مقابل تاریکی ایستادند و نور را حفظ کردند.

روز چهارم خرداد، نه فقط یک تاریخ در تقویم، بلکه یک درس همیشگی است: اینکه مقاومت، فراتر از یک تصمیم، یک هویت است. دزفول، شهری که می‌توانست خاموش شود، اما در تاریکی ایستاد و روشنایی را حفظ کرد.
این روز، نه فقط یادآور گذشته، بلکه چراغی برای آینده است،برای همه کسانی که می‌خواهند بدانند چگونه در برابر سختی‌ها، نه‌تنها دوام آورند، بلکه پیروز شوند.