فردوسی، احیاگر زبان فارسی و پاسدار هویت ایرانی

حکیم ابوالقاسم فردوسی، شاعر بزرگ ایرانی، یکی از تأثیرگذارترین چهره‌های ادبیات فارسی و حماسه‌سرایی جهان است. او در سال ۳۲۹ هجری قمری در دهکده پاژ، توس، خراسان متولد شد و در سال ۴۱۶ هجری قمری درگذشت.

فردوسی بیش از ۳۰ سال از عمر خود را صرف سرودن شاهنامه کرد، اثری که بیش از ۵۰ هزار بیت دارد و تاریخ، اسطوره‌ها، و فرهنگ ایران را در قالب شعر حماسی روایت می‌کند؛ شاهنامه نه‌تنها یک اثر ادبی، بلکه ستون هویت ملی ایران محسوب می‌شود و نقش مهمی در حفظ زبان فارسی ایفا کرده است؛ شاهنامه شامل سه بخش اصلی است:
بخش اسطوره‌ای: روایت آفرینش جهان، پادشاهی کیومرث و داستان‌های مربوط به نخستین انسان‌ها.
بخش پهلوانی: داستان‌های قهرمانان ایرانی مانند رستم، سهراب، زال، بیژن و منیژه.
بخش تاریخی: شرح پادشاهان ایران از دوران هخامنشی .

فردوسی با شاهنامه، زبان فارسی را از نابودی نجات داد و آن را به یکی از غنی‌ترین زبان‌های جهان تبدیل کرد؛او در اشعار خود از هجو، دروغ و تملق دوری می‌کرد و به اخلاق، فضیلت و وطن‌دوستی اهمیت می‌داد.

آرامگاه فردوسی در توس، خراسان رضوی قرار دارد و یکی از مهم‌ترین مکان‌های فرهنگی ایران محسوب می‌شود؛و به عنوان نماد فرهنگ و هویت ایرانی شناخته می‌شود.

روز بزرگداشت زبان فارسی فرصتی است برای معرفی و ترویج فرهنگ و ادب غنی فارسی به نسل‌های جوان و جهانیان؛ زبان فارسی به عنوان یکی از ارکان اصلی هویت ایرانی، نقش مهمی در همبستگی ملی و حفظ میراث فرهنگی ایفا می‌کند.

این روز بهانه‌ای است برای تجلیل از شاعران، نویسندگان و ادیبان بزرگی که در طول تاریخ، به زبان فارسی آثار ارزشمندی خلق کرده‌اند؛این روز برای ارج نهادن به زبان فارسی و تلاش برای حفظ آن در برابر تحریف‌ها و نفوذ زبان‌های بیگانه برگزار می‌شود.

زبان فارسی، علاوه بر ایران، در کشورهای دیگری از جمله افغانستان، تاجیکستان و ازبکستان نیز زبان رسمی یا زبان رایج است. همچنین، در بسیاری از کشورهای جهان، فارسی‌زبانان و علاقه‌مندان به فرهنگ و ادب فارسی وجود دارند.

روز بزرگداشت زبان فارسی، یک رویداد مهم فرهنگی است که به پاسداشت زبان فارسی و ارج نهادن به میراث فرهنگی و هویتی فارسی‌زبانان اختصاص دارد. این روز فرصتی برای گرامیداشت ارزش‌های زبان فارسی، ترویج فرهنگ و ادب فارسی، و تقویت پیوندهای فرهنگی بین فارسی‌زبانان در سراسر جهان می‌باشد.

فردوسی را می‌توان حافظ وجدان تاریخی ملت ایران دانست، زیرا شاهنامه همچنان زنده است و الهام‌بخش نسل‌های مختلف بوده و خواهد بود.